1.1.2023

Evrensel bir gerçeklik olarak ''anne yaşı standarttır.''

1.1.2023

Selam,

Yeni yılın ilk yazısı diyerek başlamanın verdiği klasik hazda boğulmuyorum tabi ki aksine neyin başlangıç neyin bitiş olduğunu bilemeyecek olmanın verdiği bir şeyler içindeyim. Aslında pek de umrumda değil. Süreci deneyimlemenin içindeyim bir kere.

Bugün ikinci kez 2023 diye tarih atışım. Bu sabah bir kaç insanlık hallerimden sonra sadece dalga sesleri, yüzüme vuran güneşin sıcaklığı, ayak bileklerimin betonla temasını hissettiğim bir meditasyon sonrası sıfır olan bir kafaya geldim. Bu ilginç ama bu hissi de anlatmak pek mümkün değil çünkü bir kaç yazı öncede bunu yazmış olmam gerekir ki hisleri sözcüklere dökemeyecek kadar gerçek bir şeyler yaşarız bazen. Bu bugünün değil bu bir sürecin kimbilir ne kadar uzun ne kadar kısa zaman izafi bir görece olduğundan burayı gerçekten tanımlamıyorum. Sıfır bir kafa neydi? Sanki bütün duygularım iyi olan ve kötü olan sıfır gibiydi. Acı nedir? Hüzün nedir? Sevmek nedir? Samimiyet, içtenlik nedir? Kötü olan nedir? Başarı nedir? Huzur nedir? Rutin nedir? Bekleyiş nedir? Özlem nedir? Ve binlerce soru daha, ne olmasını ve nasıl olması gerektiğini bilmediğim. Bilincimde sanki tüm duyguların içindeki yoğunluk kayboldu. Son sekiz saattir böyle üstelik. Hala güncellenmedi bu hissim. Ve böyle hissetmek tanımlayamadığım bir şey ilk kez.

Evrensel bir gerçeklik olarak ''anne yaşı standarttır.''

Bu yazı konusu yukarıda yazdığım cümle zaten. Ben büyüyorum, biz büyüyoruz, kuzenlerim, amcamlar, babamlar, halamlar, bunu okuyanlar, arkadaşlarım büyüyor ama sanki annelerimiz hep aynı değil mi? Annelerimiz sanki hiç büyümüyor bazen umulmadık, beklemediğimiz tepkiler veriyor ama annelerimiz hep genellikle aynı değil mi? Sanki hep standart bir yaştalar ve sanki hep anneydiler. Hep çalışkandılar. Hep vericiydiler. Bazen çok hırçındılar, bazen çok şefkatli, bazen çok kırılgan ve suskun ve çoğu zamanda hep anneydiler.

İlk yılın ilk yazısı böyle, bu kadar.

Gözlemci ve nötr...